Kapanmaya yüz tutmuşken yeniden açılan,sen kapansın diye uğraşırken birilerinin gelip ısrarla tız bastığı yaralar kapanmazmış hiç.Hiçbir ilaç deva olmazmış.Gün geçtikçe acıtır,gün geçtikçe daha çok kanamaya başlarmış.Durmak bilmeyen o kan insanın taa içine akarmış,en dibine,dinmek bilmeyen gözyaşlarının saklandığı yere yani...Ne yapsa o kanı durduramaz,gözyaşlarını dindiremez,onları o saklandıkları yerden bir türlü çıkaramazmış insan..İçi acır ve kırıklar batarmış gönlüne sadece.Kırıklar battıkça yarası derinleşir,kanı artar,derinleşmiş yarasına batan kırıklardan canı yanıp gözyaşları pınarlar gibi çağlamaya devam edermiş acımasızca.Ve işte her şeyin bittiği nokta sanırmış insan o anı.Ama biten hiçbir şey yokmuş aslında.her ne kadar kabullenmeyi öğrenemesekde "HER BİTİŞ,YENİ BİR BAŞLANGIÇ"mış hayatta..