Bu defa çabuk çaldı kapımı aşk..
Benim gözyaşı dökmeme bile izin vermeden beliriverdi kapımda..
"Zorlu bi aşk geldi sana" diye belirtti  ilk önce..
'Zor mu?'  dedim kendi kendime..
Yaşadıklarımdan zor ne olabilrdi ki diye düşündüm..
Daha fazla hangi aşk parçalayabilrdi ki beni,hangi aşk alabilrdi benliğimi..
Sevmek gerekti artık,sana değer veren birini..
Senin onu çok sevmen çok da önemli değildi bu saatten snra..
Çok sevmenin çok fazla işe yaramadığı anlaşılmştı çnkü artık ..
Birisine kendinden fazla değer vermemeyi öğrenmeliydi bu yürek..
Döktüğü gözyaşları yetr de artardı bile..
Yeni heyecanlar lazımdı artık sevmeye dair..
Külleri alevlendrmek değil,yeni ateşler yakmak gerekti sevmelere...
Yeni hayatlar kurmanın,başlangıçlar yapmanın,arasıra da eskileri düşünüp 'iyi ki' demelerin zamanıydı artık..
Mutlulukların zamanıydı..
dikenlerin değil,güllerin zamanıydı..
Gül uğruna tutulan dikenlerin zamanı geride kalmalıydı.....

Durup dururken aklıma gelince sen,

Vazgeçiyorum her şeyden..!

Adını koyamadığım bir duygu bu...

Anlam veremediğim,söz geçiremediğim bi duygu...!!

Kalbim vazgeçemedi bir türlü bu duyguyu yaşamaktan

"Günler geçtikçe alışır insan"demişti değer verdiğim biri..Alışırsın ve bir alışkanlık olur onsuzlukta,özlemde....

Fakat alışamadım ben!

Tam alıştım derken belli belirsiz giriveriyorsun hayatıma..

Okuduğum kitapta bir sözcüğü adın gibi okuyorum,

Yoldan geçen bir insanı benzetiyorum sana..

Biriyle seninle muhabbet ediyormuşum gibi konuşuyor,

Işıl ışıl bakıyorum gözlerine..

Mutlu Son'la biten her filmin kahramanı yapıyorum seni..

Başrolde SeN,

       Tek çekimlik oyuna giren konuk oyuncu BeN....

Sanırım ne yaptıysak,kendimiz yaptık hep..

Kendimiz soktuk,kendimizi bu hallere..

Sakındığın göze çöp batar derler ya o hesap işte..

Korumaya çalışırken,bir şeyleri mahvettik aslında..

Paramparça ettik ümitleri,hayalleri..

Sevmek isterken delice;acılara,gözyaşlarına maruz kaldık hayatta..

Sonra da -Kader- dedik.

-Kader-le alakası yokmuş meğer,

Her koyun kendi bacağından asılırmış,bilemedik....

Yorgunum bu aralar.Oysa toparlanmalıyım,kendime gelmeliyim..Gülü kız(dı)m ben..Üstesinden gelebilirim her şeyin,yeri geldiğinde gülüp geçebilirm her şeye.ilk değil ki bu yaşadıklarım kaç kere yaşadım bundan önce..ilk kez mi sevdim sanki,ilk kez mi terkedildim,ilk kez mi gömdüm kalbimi en derinlere,ilk kez mi yandım bu denli,ilk kez mi lanet ettim yaşadığıma,sevdiğime bu kadar delice,ilk kez mi yedim şu sırtımda duran bıçak izini!!!!
ahhh hayat ahhh geç artık sen benden.İlk değil bana bunları yaşattığın.beni sınama artık ben biliyorum bu duyguların nasıl duygular olduklarını,ben biliyorum yapayalnız ortada kalmayı,ben biliyorum sevenin acısını,ben biliyorum bu hallere sokanların pişmanlığını...tanışmadığın insanlara git biraz da.Git ki; onlarda anlasınlar aslında ellerine diken batıp,kanatmadıkça kolay olmadığını gülleri toplamanın....